پنج سال از دوره دانشجویی گذشته.

پشت سرم رو نگاه می کنم می بینم که واقعن پنج سال عمریه، آغاز اتفاقات مهم زندگی هر کسی، از روزهاییه که شروع به مستقل شدن و بلوغ می کنه. برای من پنج سال زندگی کامل بوده، واقعن این پنج سال رو زندگی کردم. 

آدم های زیادی اومدند، بعضی ها رو دیدم و بعضی ها رو نه، و بعضی ها رو نتونستم. ظلم کردم به بعضی دوستانم. ظلم کردن می تونه از نفهمیدن یک نفر تا سعی نکردن براش متفاوت باشه. اعتراف می کنم که ظلم کردم در حق بعضی آدم هایی که کنارم نشستند و  بهتر از خودم دیدند منظره ای رو که بهش زل زده بودم، کنارم.

چند روز گذشته به جرات جز بهترین روزهای زندگیم بود. گوش شیطون کر، من آدم خوش بختی هستم، توی مقاطع مختلفی از این پنج سال، خوش بختی رو به وضوح دیدم. راستش بالا و پایین زیاد داشتم.

الان که به اطرافم نگاه می کنم، می بینم هم اتاقی هام هم زندگیشون از من دور شده، اونقدر شرایط عوض شده این مدت که هر کدوم مشغولیت های خودمون رو پیدا کردیم. یه نشونه از بالغ شدن آدم ها، البته که با نوعی حس غربت و ترس و تنهایی همراهه.

اما بلوغ، هنر می خواد! این چند سال تفاوت آدم ها رو در این دیدم. اینکه تصمیم های مهم کجاست و چطور گرفته میشه، اینکه آدم ها کجای زندگی هر کسی تعریف میشن و اینکه آشفتگی فکری هر کدوممون چه جوابی پیدا می کنه، با خودمون چطور کنار میایم، خودمون رو چطور تعریف می کنیم، در فضاهایی که برای ما تازه است. اینکه آرامش هر کدوم از ما چطور تعریف میشه، کجا و چطور پیدا میشه. اینکه چقدر از بار زندگی رو باید به دوش آدم ها گذاشت، چه کسایی و در کجا، چه شخصیتی چه درک و فهمی. 

هر کسی باید جواب سوالهای خودش رو پیدا کنه. آدم خام زیاد دیدم، فراوان! حتا بین اشخاصی که به نظر به جاهای خوبی رسیدند. آدم های زیادی جلوی چشمم شکستند، این چند سال.

دیروز، جلوی مدرسه راهنمایی و دبیرستانم بودم و بچه هایی که روی نیمکت های خاطرات 7 ساله ام نشسته بودند، رو نگاه می کردم. غریبه بودم و کسی کنارم نشسته بودم که هیچ وقت تصور نمی کردم.

احساس غربت کردم و اینکه چقدر دور شدم از فضایی که هفت سال کامل رو اونجا گذروندم. هفت سال، هفت سال. هیچ کس رو نمی شناختم و کاملن اضافی بودم! جایی که آبخوری خودم رو داشتم و گوشه های دنج مخصوص به خودم و همکلاسی هام. جایی که بزرگ شده بودم.

آدم وقتی به این کیبورد می رسه آشفته میشه، نمی دونم چه معجزه ایی می کنه!